Daar is ‘ie weer! M’n favoriete online outdoor magazine SIDETRACKED. Editie 5 is nu online.

Met daarin o.a. Steve Fabes, die op 5 januari 2010 vanuit Londen startte voor een solo-reis rond de wereld. Zijn doel is om de lengte van de zes wereld-continenten te reizen door de meest geweldige landen ter wereld. Op een Santosje. In Sidetracked vertelt hij over zijn trip door Patagonië en Argentinië.

Het Engelse koppel Liz en Chris fietsen van Nieuw Zeeland terug naar Engeland. In Sidetracked vertellen ze hun verhaal over hun doorkomst door de Gobi woestijn in Mongolië.

Lees alle verhalen HIER

Blanche en Douwe zijn verslaafd aan fietsen door Marokko. En wij mogen weer meegenieten, want Blanche heeft een indrukwekkend filmpje gemaakt van hun twaalfde Marokko-reis.

Zet ‘m op ‘full screen’, leun achterover en geniet!

Wij, Paul Jeurissen & Grace Johnson, reizen de komende jaren per fiets om de wereld op zoek naar inspirerende fietsfoto’s. Kijk mee over de schouder van de fietsfotograaf.

We hadden een paar maanden de tijd voor de fietstocht door Zuid-India, zodat we zo veel mogelijk op de achteraf weggetjes konden blijven. We kregen hierdoor de kans om de camera wat vaker te pakken en het dorpse India vast te leggen. Zo ook op die dag toen we een groepje schoolmeisjes naar huis zagen wandelen. Grace begreep dat ik foto’s ging maken.

Ze stopte bij de dames en begon wat met hen te kletsen in het Engels. Ik hield de nodige afstand van het groepje en zorgde dat ik de zon in de rug had. Na een kwartier waren de schoolmeisjes wat meer aan ons gewend. Ik kon nu zonder op te vallen de telelens pakken en rustig een ongedwongen foto maken. De emoties van deze ontmoeting werden zo goed zichtbaar.

Fietsfoto tips:

• Het beste moment om te fotograferen is vroeg in de ochtend en tegen de avond. Houd overdag de zon zoveel mogelijk in de rug, dat zorgt echt voor een betere belichting.
• Duik met je camera niet direct bovenop een groep vreemde mensen: dit geeft vaak verkrampte grimassen. Maak ongemerkt je foto of neem de tijd om aan elkaar te wennen.
• Maak een flink aantal foto’s van de fietsontmoeting:  gelaatsuitdrukkingen veranderen steeds en het is altijd goed om verschillende standpunten te hebben.  Achteraf pik je dan de beste foto eruit.
• Laat die lycrabroek een keertje thuis: deze geven onnatuurlijke foto’s tussen al die sari’s. Vaak behandelt de lokale bevolking je dan met meer respect.

Paul Jeurissen & Grace Johnson reizen de komende jaren om de wereld op zoek naar inspirerende fietsfoto’s.  Je kan ze volgen op: www.bicyclingaroundtheworld.nl

Aanschouw de Van Nicholas Pioneer. Met zijn titanium frame, Rohloff-naaf, tandriem-overbrenging en 26 inch wielen is deze Van Nicholas een robuuste en duurzame trekkingfiets voor het ruigere werk. Ik heb hem uitgebreid mogen testen.

Het exclusieve Nederlandse merk Van Nicholas is opgericht door Jan Willem Sintnicolaas en bouwt uitsluitend fietsen van de exotische metaalsoort titanium. Jan Willem en zijn team ontwerpen hun fietsen in Nederland en laten de frames vervolgens in het Verre Oosten door een Titanium-specialist bouwen. De assemblage gebeurt in een relatief kleine vestiging in Numansdorp, Zuid Holland.

De getestte Van Nicholas Pioneer was uitgerust met een Rohloff-naaf, Gates tandriem-overbrenging, SON naafdynamo en SON Edelux koplamp. Van Nicholas was zo vriendelijk om deze Pioneer voor een paar maanden beschikbaar te stellen, zodat ik ‘m eens stevig aan tand(riem) kon voelen. In December bracht ik een bezoek aan de fabriek alwaar ik getuige was van het opbouwen van de testfiets.

Titanium frame

Titanium wordt in de ruimtevaart, luchtvaart, scheepvaart en automotive-industrie veel gebruikt als hoogwaardiger, lichter en duurzamer alternatief voor staal. Daarnaast wordt titanium veel voor sieraden gebruikt, voornamelijk omdat het sterk en anti-allergeen is en een mooie warme zijdeglans heeft. Er zitten heel veel titanium trouwringen in deze Pioneer!

Titanium is een bijzonder exclusieve metaalsoort en het meest duurzame materiaal om fietsframes mee te construeren. Het is licht, heeft een hoge treksterkte en is zeer slagvast en corrosiebestendig.

De gebruikte titanium legering heeft ten opzichte van staal een 43% lagere dichtheid en een twee maal zo hoge veerkracht. Dankzij deze veerkracht is het mogelijk om op strategische plaatsen wat ‘flex’ in het frame te bouwen en samen met de trillingsdempende eigenschappen van titanium levert dat meer rijcomfort op dan bij een aluminium of carbon frame. Alleen een stalen frame kan qua comfort in de buurt komen bij Titanium, maar die is dan wel veel zwaarder, minder stijf en niet roestvast.

Van Nicholas heeft de voorste driehoek van het frame flink oversized uitgevoerd, met een hoge torsiestijfheid en een lekker strak stuurgedrag als resultaat. De achtervork is extra stijf uitgevoerd volgens de eisen van Rohloff en Gates, want een tandriem-overbrenging werkt alleen als de achterkant stijf genoeg is en ook onder zware belasting altijd perfect recht uitgelijnd blijft.

Als de framebouwer zijn werk niet goed gedaan heeft, dan wordt deze vanzelf afgestraft door een aflopende tandriem. In het geval van de Pioneer draaide de tandriem soepel en geruisloos over de tandwielen. Dat is echt een verademing ten opzichte van een conventionele ketting!

Recht boven de achterpat is de staande achtervork deelbaar gemaakt om de tandriem door de achtervork te kunnen steken. Om de tandriem te vervangen hoef je slechts 1 inbusboutje los te draaien en de achtervork iets open te trekken. Geen gepruts meer met vette, smerige kettingen en kettingponsen! Heerlijk!

De Van Nicholas Pioneer heeft S-vormige staande achtervorkpoten die voor extra comfort moeten zorgen, omdat kleine trillingen hier worden weggefilterd. Je kan de fiets ook uitrusten met een titanium zadelpen met een flauwe bocht voor nog iets meer comfort.

De balhoofdbuis bestaat uit een dikke, gefreesde buis waar het V-logo op sjieke wijze in gegraveerd is. In tegenstelling tot bij aluminium zijn de lasnaden bij een titanium frame altijd subtiel en onopvallend. Het geheel ziet er keurig afgewerkt uit.

Om de tandriem te kunnen spannen heeft de Pioneer een excentrische trapas. Er zit geen naad met twee bouten in het bracket waar eventueel vuil in kan kruipen, maar er is een Buschnell excenter toegepast die zich van binnenuit in de naadloze bracketbuis vastklemt. Mooi en effectief.

Punt van kritiek is wel dat de schakelkabels niet zo mooi vloeiend lopen als mogelijk is. Voor een optimale schakelwerking en zo min mogelijk slijtage horen kabels met grote vloeiende en zo min mogelijk bochten te lopen en recht in de Rohloff-naaf te eindigen. Van Nicholas heeft echter de Rohloff-kabels strak langs het bracket opgetrokken en zo maken de kabels onnodig veel bochten en komen ze net niet haaks in de naaf terecht. Dit is op zich niet schokkend en het schijnt volgens Van Nicholas al jaren goed te gaan, maar bij deze fiets met een hoge mate van afwerking en een hoog prijsniveau mag je kritisch zijn, toch?

De kabelloop kan heel simpel geoptimaliseerd worden door de twee oogjes onderaan de achtervork te verwijderen en de nok waar de buitenkabels in uitkomen iets te verlengen en een beetje schuin te plaatsen. Precies zoals bijvoorbeeld Santos bij al zijn Rohloff-fietsen doet. Dat scheelt de framebouwer van Van Nicholas weer 5 minuten lassen en de binnenkabel zal soepeler kunnen bewegen.

Nog een slordigheidje is het feit dat de twee schroefgaten in de achtervork voor een Axa slot niet overeenkomen met die van het slot. Om de dikke banden ruimte te geven is de vork te breed geworden. Een standaard adapterplaat biedt ook geen uitkomst. Als je een ringslot gemonteerd wil hebben, dan mag je dealer daar een mooie oplossing voor bedenken.

Rohloff en Gates Beltdrive

De Rohloff-naaf is zo ongeveer het mooiste versnellingsapparaat wat je in je trekkingfiets kunt bouwen. Je hebt hetzelfde versnellingsbereik als bij een 3×9 derailleursysteem, dus je komt er de Alpen wel mee over en verder is de naaf bijzonder duurzaam en onderhoudsvriendelijk. Je hoeft slechts eens in de 5000 km of 1x per jaar de olie te verversen en je krijgt er ook nog eens levenslang garantie op!

Lees hier meer over Rohloff >>

De Gates Beltdrive is me op de Pioneer ook uitstekend bevallen. Als je met Rohloff voor zo min mogelijk onderhoud kiest, dan is de Beltdrive een logische toevoeging. De tandriem hoeft niet gesmeerd te worden en draait altijd soepel, ook als hij vies is. Ik heb de Pioneer vooral in natte omstandigheden getest en was blij dat ik me geen zorgen hoefde te maken over een ketting die je moet smeren en kan roesten. Geen geklooi meer met schoonmaak- en smeermiddelen en weg met die onhandige en lelijke kettingkast!

De tandriem heeft zijn duurzaamheid inmiddels ruimschoots bewezen, maar mocht je, om wat voor reden dan ook, toch niet tevreden zijn met de tandriem, of als je voor langere tijd naar Verweggistan vertrekt en het graag low-tech wil houden, dan kan je de Pioneer eenvoudig ombouwen naar een ketting. Maar ik wil niet meer terug!

Zelf samen te stellen

De Pioneer is een custom-built fiets. Je kan hem zelf naar wens samenstellen en hij wordt enkel op bestelling gebouwd. Het test-exemplaar was uitgerust met conventionele V-brakes, die prima op hun taak berekend waren, maar de optionele hydraulische Magura HS33 remmen zijn op een fiets als deze zeer aan te raden. De Pioneer is namelijk een snel apparaat en een setje betrouwbare en licht bedienbare ho-houwers zijn hier geen overbodige luxe.

Van Nicholas kiest voor banden van Schwalbe, bagagedragers van Tubus en Brooks zadels met titanium rails. Kwaliteitsspul dus. Echter, omdat het voor een kleine fabrikant als Van Nicholas haast ondoenlijk is om altijd veel verschillende banden en dragers op voorraad te hebben, wil het wel eens voorkomen dat niet alle gewenste onderdelen in de optielijst voorkomen.

Zo is het jammer dat de Tubus Logo en Tara bagagedragers ontbreken, want daarmee kan het zwaartepunt met bagage lager uitkomen dan met de huidige Tubus Cargo dragers. Een titanium achterdrager van Tubus kan wel en is natuurlijk het mooist, maar daar levert Tubus helaas geen passende lowrider bij. De Schwalbe Mondial en Supreme banden zouden ook welkom zijn. Evenals snelbinders en een standaardje aan de lowriders. Ergo: bepaalde wensen moet je dus maar met je dealer regelen.

Verder kan je je eigen Pioneer mooi af maken met een stuur, stuurpen en zadelpen van titanium. Dat ziet er werkelijk prachtig uit, maar is wel een beetje gevaarlijk… Ik betrapte mezelf er namelijk op dat ik tijdens het fietsen nogal eens naar het stuur zat te staren… Zo verschrikkelijk mooi, zo’n fijne glans… Niet vergeten voor je te blijven kijken dus!

En als je dan toch bezig bent, vink dan gelijk de titanium bel en bidonhouders aan. Die maken de Pioneer gewoon helemaal af! Je wordt er gewoon hebberig van!

Hier kan je wel meer dan veertig trouwringen uithalen!

Van Nicholas gaat echter nog een stap verder in het personalisatie-proces, want je kan voor een meerprijs zelfs een frame op maat laten bouwen. Als je op een standaard frame geen goede zit kunt vinden, dan kan je je eigen geometrie specificeren. Je kan dan ook aangeven waar je extra nokjes aan het frame wil hebben voor bijvoorbeeld extra bidonhouders. Het is zelfs mogelijk om S&S koppelingen te laten monteren, zodat je frame deelbaar wordt voor compact vervoer per vliegtuig.

SON naafdynamo en Edelux koplamp

De test-Pioneer was uitgerust met de onovertroffen naafdynamo met bijbehorende koplamp van het Duitse merk SON. Dit is bijna altijd de automatische keus voor mensen die met Rohloff rijden. Want als je kiest voor kwaliteit en duurzaamheid, doe het dan gelijk helemaal goed, is de redenatie. En terecht, want de SON naafdynamo loopt lekker licht en samen met de Edelux koplamp heb je een lichtopbrengst waar je U tegen zegt. Een lichtbundel van maar liefst 80 lux brengt licht in de donkerste duisternis. De verlichting is zelfs zo goed dat automobilisten naar me knipperden toen de lamp per ongeluk iets te hoog stond. Een fietser die automobilisten verblindt, dat had ik nog nooit meegemaakt! Ha! Dat zal ze leren!

De verlichting gaf me zelfs zoveel vertrouwen dat ik na het werk, onderweg naar huis, met plezier nog een ommetje door het donkere bos maakte. Licht genoeg! De extra weerstand die de naafdynamo genereert is dusdanig laag dat ik de verlichting ook overdag aan liet. Wel zo veilig.

Hoe rijdt dat nou?

De Pioneer is een relatief lange en lage fiets. De zithouding is dus sportief en actief, net als bij een mountainbike. De zit vraagt erom lekker door te rammen. Langzaam rijden is er niet bij. Je wil alleen maar gaan met dat ding! Gelukkig wil de Pioneer, dankzij zijn lage gewicht, goed vooruit. Hij is sneller dan hij er uitziet.

De Pioneer heeft een goede rechtuit-stabiliteit en ligt lekker stevig op de weg. Dit is te danken aan de relatief lange wielbasis en de stevige 26 inch wielen met 50 mm Schwalbe banden. Toch is het gelukkig geen logge rechtuit-fiets. De Pioneer stuurt lekker direct en is heel goed schuin de bocht door te sleuren.

Het geheel voelt opvallend comfortabel aan. Betegelde fietspaden, klinkerwegen, gravelpaden, allemaal geen probleem. Het is moeilijk te zeggen in hoeverre dat door het titanium frame komt en hoeveel de brede, soepele banden voor hun rekening nemen, maar het geheel voelt gewoon goed. Ook met bepakking blijft de fiets lekker trefzeker sturen en van hinderlijk zwabberen tijdens stevig aanzetten is geen sprake. Het stijve frame doet zijn werk dus goed.

Op onverhard is de Van Nicholas Pioneer helemaal een feest. Mede dankzij zijn mountainbike-achtige zithouding en de 26 inch wielen met dikke banden laat hij zich met plezier over bospaden en gravelwegen sturen. Ik merkte zelfs dat ik op slechte ondergrond altijd een tandje bijschakelde omdat het zo lekker aanvoelde om met de Pioneer keihard door te donderen. Gewoon omdat het kan.

De stabiele rijeigenschappen, het titanium frame, de dikke banden en de fantastische verlichting gaven me voldoende vertrouwen om zelfs in het pikkedonker een paar kronkelende bospaadjes aan te vallen.

Het titanium frame doet overigens nog meer goed, en dat is heel blijven bij een koprol. Ik heb de voordelen van de grote slagvastheid van titanium aan den lijve mogen ondervinden toen er plots een oude dame zonder te kijken overstak. Ik remde hard, vloog over het stuur en gaf de fiets een duw om te voorkomen dat deze tegen de vrouw zou landen. Het werd een net-niet-botsing.

De fiets stuiterde echter een paar meter over de klinkers, het stuur sloeg keihard om en een aluminium bar-end ramde de bovenbuis. Een aluminium frame zou hier een dikke deuk aan overgehouden hebben en een carbon frame zou finaal gebroken zijn, maar de Van Nicholas hield er slechts een kras op de bovenbuis aan over. Deze kras kon ik later eenvoudig met een schuurspons weg polijsten. Dat is nu Titanium!

Gewicht, samenstelling en prijs

Helemaal compleet en top-spec afgemonteerd weegt de Van Nicholas Pioneer minder dan 15 kilo. 14,73 kg om precies te zijn. Inclusief pedalen, bidonhouders, bidons en bel. Dat is ruim een kilo lichter dan een gelijk afgemonteerde aluminium trekkingfiets!

En met top-spec bedoel ik:

• Rohloff en Beltdrive
• SON naafdynamo met SON Edelux koplamp
• Magura HS33 hydraulische velgremmen
• Rigida Andra velgen met CSS (Keramische coating op de remvlakken)
• Brooks B17 zadel met titanium rails
• Chris King balhoofd
• Titanium stuur, stuurpen, zadelpen, bel en bidonhouders
• Titanium boutjes ‘all over the place’
• Ergon handvatten met bar-ends
• Tubus voor- en achterdrager
• Spatborden
• Shimano Combi-SPD pedalen
• Pletcher standaard aan de achtervork

De prijs is bij deze afmontage overigens ook top: € 5444,-. Dat lijkt misschien belachelijk veel geld voor een trekkingfietsje, maar voor een titanium fiets met deze afmontage blijkt de Pioneer gewoon erg scherp geprijsd. En de meerprijs ten opzichte van gelijkwaardig afgemonteerde aluminium fietsen valt eigenlijk best mee!

Het kan wel wat voordeliger en lichter van gewicht als je wat varieert met de verschillende opties, maar goedkoop wordt deze topfiets natuurlijk nooit. Na een tijdje met deze fiets gereden te hebben, heb ik het er echter wel voor over. De Van Nicholas Pioneer presteert gewoon erg goed en rijdt heerlijk!

De Pioneer is een echte alleskunner voor zowel woon-werkverkeer als lange reizen door moeilijk begaanbare gebieden. Hij is snel, robuust, duurzaam, onderhoudsvriendelijk en mooi om te zien. Wat wil je nog meer? En de genoemde schoonheidsfoutjes zijn vast wel in overleg met Van Nicholas weg te poetsen. Net als de krassen die het frame in de loop der jaren op zal lopen.

Geef het frame (met levenslange garantie) eens in de zoveel tijd een polijstbeurt met een lapje staalwol, vervang de stickers door nieuwe exemplaren en zo heb je steeds weer een fris ogende fiets! Het design is tijdloos, het frame bijna onverwoestbaar en de techniek gaat vele vele jaren mee. Als een dergelijke sportieve trekkingfiets bij jouw rijstijl past, bedenk dan heel goed waar je “Ja, ik wil” tegen zegt, want je zal nooit meer een legitiem excuus vinden om van hem/haar te scheiden.

De Van Nicholas Pioneer is als een titanium trouwring om je vinger. Hooked for life.

Voor mij was het helaas slechts een korte affaire… Ik ga haar missen…

Lesotho, ook bekend als “Kingdom of the Skies”, is met grote delen van het land op een hoogte van 2000 tot 3000m, precies dat; een koninkrijk hoog in de hemel. Dus voor fietsers best een uitdaging! Ik had besloten om via de Sani-pas Lesotho binnen te rijden.

Het feit dat ik 8 uur bezig was met maar 23 km fietsen maakt duidelijk dat ik een beetje overmoedig was om dit te doen met een fiets van 55kg. Maar met een schitterend uitzicht op de “12 apostelen” en andere bergen was het wel de moeite waard!

Mijn eerste dagen in Lesotho deden me denken aan de Schotse hooglanden. Regen, mist, af en toe het idee dat er een berg in de achtergrond was, schapen, kamperen op een veld vol plassen en wanneer een plaatselijke bewoner me aansprak snapte ik er niks van.

Afstanden op de fiets worden in Lesotho niet in kilometers of uren gemeten maar in hoe slecht de weg is. De moeilijkheidsgraad dus. Hoe steil, en hoe vaak de weg 400 meter omhoog gaat en dan weer 300 meter omlaag, om vervolgens weer 400 meter te stijgen. Rond 12 uur op mijn eerste fietsdag had ik maar 12 km gefietst en bevond ik me op 3200 meter hoogte. Daarna mocht ik weer 2 uur heel langzaam afdalen over een slechte weg, met de nodige pauzes om mijn velgen en remmen te laten afkoelen en de kramp uit mijn polsen te masseren. En ja, het blijft Lesotho dus eenmaal beneden mocht ik weer een paar honderd meter klimmen voordat ik mocht afzakken naar de stad Mokhotlong.

De mensen in Lesotho zijn lief en vriendelijk, maar net als in veel landen in Afrika zijn ze heel arm en daardoor zien ze een blanke als een fietsende geldautomaat. Vaak kreeg ik de voorspelbare vraag: “Mister, give me (sweatie, pen, money, smokie, drinkie),” en een paar keer werd ik zelfs ten huwelijk gevraagd  door een mooi of minder mooi meisje. Gelukkig zijn ze nog niet zo gewend of desperaat als in Centraal Afrika, dus als je nee zegt en doorfietst word je meestal niet verder lastig gevallen. Af en toe boden herders me aan om mijn fiets omhoog te duwen voorbij de steile stukken. Uiteraard wilden ze een sigaret of geld als beloning.

Wild kamperen in Lesotho is minder makkelijk dan je zou denk, de bergen hebben ogen! Als je meer dan 10 minuten zit, of eet of ergens rust, heb je ineens een herder die je honderd meter verderop in de gaten houdt. In theorie is alle land in Lesotho eigendom van de “Chiefs” dus je zit altijd op iemands land en je hebt toestemming nodig als je wil kamperen. Ik heb toestemming aan deze jongeman gevraagd, maar bleef uiteindelijk gewoon in het dorp slapen.

Slapen in zo’n dorp is eigenlijk niet aan mij besteed. Je ben de hele avond entertainment voor het hele dorp en hebt meestal een slapeloze nacht door herrie van dieren, kinderen, blaffende honden en je wordt op tijd gewekt door de hanen, etc, etc. Je kan de kinderen urenlang bezighouden door steeds een foto te nemen en deze aan ze laten zien op het kleine schermpje. De ouders vinden het net zo prachtig. Later in de avond moet je ook mee dansen natuurlijk, daar kom je niet onderuit. Zo’n avond is altijd wel lachen maar ik doe het niet vaak, ik vind het erg vermoeiend. ’s Ochtends heb ik 500 gram melkpoeder, 100 gram chocolade en wat koekjes achtergelaten als dank voor de gastvrijheid.

De volgende dag had ik de eerste 600 meter geklommen voor  ”second breakfast” en daarna een paar uurtjes wat rimpels tussen de 100 en 200 meter op en af gefietst. Om uiteindelijk de Tlaeeng pas te beklimmen (3255m). Er wordt beweerd dat dit de hoogste rijdbare pas (met auto) is in Afrika. Ik vermoed dat dit onzin is, want alles hier in de buurt is de “hoogste”: hoogste kroeg 2880m, hoogste restaurant 3020m, hoogste rijdbare pas 3255m, hoogste berg ten zuiden van Kilimanjaro 3460m, etc etc. Volgens mij verzinnen ze maar wat om toeristen te trekken. Mij boeit het niet zo. Ik ben er nu gewoon.

Bijna twee weken fietsen op en rond 3000 meter hoogte was heel zwaar. Vaak korte stukjes fietsen, dan uitblazen. Vaak heel moe, maar eenmaal  terug in Zuid Afrika rond 1500m bleek ik superfit te zijn. Ik vond Lesotho een bijzondere plek, waar de mensen net zo mooi en ruig zijn als de bergen waarin ze wonen, maar wel een stuk vriendelijker.

Bij Bever kocht ik voor €14,95 een soepkom van 500 ml. en een drinkbekertje van 200 ml. De siliconen kommetjes zijn geschikt voor temperaturen tot 204 graden. Alle soorten kokend hete soep en dranken kunnen er dus in. Afwassen doe je gewoon met water en zeep. Samen wegen ze slechts 141 gram.

De Squishy Bowls voelen in eerste instantie een beetje vreemd aan. Een beetje stroef en slapjes, maar wel lekker zacht. Er zit wel een vaag siliconerig geurtje aan de Squishy Bowls, maar ze geven geen overdreven bijsmaak.

Het ronde drinkkopje ligt lekker in de hand. Nadat ik hem gevuld had met warme koffie, betrapte ik mezelf op het krijgen van een bepaalde associatie. Zacht, rond, warm… eh, ahum… tsja…  Je kan er ook heel handig een tuitje in knijpen wat fijn drinkt of voor als je iets over wil gieten. Let wel op dat je de gevulde soepkom met twee handen oppakt, anders flubbert de inhoud over de rand.

Het mooiste aan de Squishy Bowls is dat je ze echt overal tussen kan frommelen. Samen met de brander, gasfles, bestek en pannenklem passen de soepkom en de drinkmok precies in een pannetje. Mijn gehele kampeerkeuken dus in 1 pan! Deksel erop en klaar. Ideaal!

Hebben? Ga dan naar de betere outdoorzaak. Daar hebben ze ook anders gevormde siliconen schaaltjes en bakjes, maar de lichtgewicht kampeerder heeft aan dit ene kommetje en mok voldoende.

In het trekkingwereldje genieten de fietsen van Santos een hele goede reputatie. Ze staan bekend om hun degelijkheid en duurzaamheid en je kan ze helemaal naar wens zelf samenstellen. Iedere fiets wordt met de hand gebouwd in de kleine fabriek in Sassenheim, onder de rook van Leiden. Ik ging eens kijken hoe Santos te werk gaat.

Santos is in 1997 opgericht door Robbert Rutgrink, een echte fietsliefhebber met passie voor fietstechniek en een kritische kijk op het concept fiets. Robbert en zijn team zijn gespecialiseerd in sterke en onderhoudsvriendelijke trekkingfietsen, mountainbikes, toerfietsen en tandems. Santos is met name beroemd om de Travelmaster, welke in uiteenlopende uitvoeringen alle uithoeken van de wereld heeft gezien. Het model heeft bewezen tot de meest degelijke en betrouwbare trekkingfietsen te behoren.

Santos is al vele jaren Rohloff-specialist en is pionier op het gebied van de tandriem-aandrijving. Op een Travelmaster 2.8 Alu met Rohloff-naaf en tandriem heeft James Bowthorpe ooit het record rond de wereld fietsen gevestigd. Een prestatie waar Santos erg trots op is, en de betreffende fiets heeft dan ook een prominente plek in de showroom gekregen. Je ziet hem direct bij binnenkomst bovenaan de trap staan.

Dat je bij Santos je fiets helemaal zelf kunt samenstellen is fijn, want zo kan je bij ieder onderdeel zelf bepalen of je het wel of niet nodig hebt, of het eventueel beter kan, wat het totaalpakket mag kosten en hoe jouw droomfiets eruit moet gaan zien. Je betaalt nooit teveel voor zaken die je niet nodig hebt en hoeft geen genoegen te nemen met onderdelen van net-niet-kwaliteit. Tot slot kan je kiezen uit maar liefst 24 framekleuren!

Door zelf goed na te denken over de ideale samenstelling, je goed voor te laten lichten en jouw ideale fiets daadwerkelijk te laten bouwen, voorkom je ook dat een plaatselijke fietsverkoper, wanneer hij je een confectiefiets uit de winkelvoorraad probeert te verkopen, koste wat kost recht probeert te lullen wat krom is. Jij bepaalt zelf wel wat goed voor je is! En Santos bouwt het voor je. Hoe ze dat doen, kan je in dit artikel lezen.

Op de website van Santos kan je zelf met de uitgebreide optielijsten spelen en bij de Santos-dealer kan je de samenstelling van je ideale fiets nog eens doornemen en hem laten bestellen. Achter het online bestelsysteem gaat een ingenieus voorraadbeheer en logistiek systeem schuil waar de bouwopdrachten voor de monteurs uit rollen. De papieren van iedere bestelde fiets worden op naam van de klant en de dealer in een planbord gestoken. Onderdelen worden verzameld en het frame wordt naar de spuiter gestuurd.

Santos print en snijdt de stickers in verschillende patronen en kleurcombinaties zelf en stuurt deze met het blanke frame naar de spuiter. Een frame wordt pas gespoten als de klant de kleur van de lak en de stickers heeft bepaald. Als het frame bestickerd en gespoten van de spuiter terug is, kan het samenstellingsproces beginnen.

Net als een baby spendeert iedere fiets het begin van zijn leven in een box. Hier worden alle onderdelen en het gelakte frame bij elkaar verzameld, de checklisten worden bijgewerkt en als het geheel compleet is gaat een monteur ermee aan de slag.

Wielen worden bij Santos met de hand gespaakt. De wielenbouwer krijgt een stel naven, een bosje spaken, een doosje zelfborgende spaaknippels en twee velgen in zijn handen gedrukt en hij gaat aan de slag. Deze vakman controleert het wiel niet alleen of hij recht is, maar ook of de spanning op alle spaken exact gelijk is. Dit vermindert de kans op spaakbreuk aanzienlijk.

Sinds kort beschikt Santos ook over een geavanceerde spaakrobot die de meest verkochte wielsoorten kaarsrecht spaakt, maar ook de spanning op iedere afzonderlijke spaak controleert en automatisch corrigeert tot alle spaken exact even strak gespannen zijn. Volgens Santos is dit het eerste apparaat ter wereld die dit kan.

Als de box met het frame, de wielen en alle onderdelen compleet is, wordt alles op een karretje geladen en naar één van de zes montageplaatsen gereden, alwaar een monteur de fiets opbouwt. Dit gebeurt uiteraard helemaal met de hand. Als de fiets klaar is, voert een tweede monteur de kwaliteitscontrole uit. Tot slot wordt de fiets in een grote doos gedaan voor verzending naar de dealer. Het hele proces van bestellen, spuiten, samenstellen, assembleren tot aflevering duurt ongeveer 6 weken.

De productieafdeling wordt bestierd door alleskunner Bertho en regelneef Hajo. Als je als consument naar Santos belt of op afspraak naar de fabriek afreist, dan staan deze twee heren je te woord. Of Robbert ‘Mister Santos’ Rutgrink himself. Als dat het geval is, neem dan nog maar een tweede bakkie koffie, want de enthousiaste Robbert houdt van vertellen!

Naast de assemblage werkbanken staan rijen testfietsen. Voornamelijk met Rohloff en tandriem, want dat is tenslotte Santos’ core business. Deze fietsen staan allemaal klaar voor proefritten. Als potentiële koper kunt u namelijk bij Santos terecht voor het testen van een bepaald model, indien uw dealer de gewenste fiets niet in de winkel heeft staan.

Op de eerste verdieping bevindt zich de showroom waar alle verschillende Santos modellen uitgestald staan. U loopt direct tegen een display aan waar u de diverse opties voor zadels, sturen, handvatten en kleuren aantreft, want iedere Santos begint met het kiezen uit opties. Veel opties. Om keuze-stress van te krijgen!

Santos maakt het zichzelf met de uitgebreide optielijst niet makkelijk. Waar klanten veel flexibiliteit van het bedrijf verlangen, daar werken de toeleveranciers van onderdelen niet zo soepel mee. Santos moet namelijk minstens 6 maanden vooruit denken bij het bestellen van onderdelen en eventjes tussendoor een order bijstellen als de vraag in de markt verandert, is er niet bij. Santos heeft dan ook een groot magazijn voor de vele verschillende onderdelen om zo flexibel mogelijk op de vraag van de markt in te kunnen spelen.

Santos concentreerde zich in de beginjaren op racefietsen en mountainbikes. Met de racefietsen bleek het merk echter onvoldoende te kunnen concurreren met de gevestigde namen uit Italië en Amerika en de prijsstunters uit Taiwan en Duitsland. En toen kwam er vraag uit een onverwachte hoek, namelijk stevig geconstueerde mountainbikes die opgebouwd konden worden als trekkingfiets. Op basis van de compleet opgebouwde trekking-ATB is Santos verder gaan ontwikkelen met de Travelmaster als resultaat. Onderstaande model is zo’n Travelmaster avant la lettre en hiermee is het specialisme in trekkingfietsen ontstaan.

Toch heeft Santos weer een racefiets in de collectie, maar dan wel iets bijzonders. De Race Lite is de enige racefiets met Rohloff-naaf en tandriem en dit is bewust een fiets geworden die zich niet met alle andere lichte racertjes in het peloton wil meten. Met de Race Lite rij je liever bij die hitsige snelle jongens vandaan en kies je je eigen weg, in je eigen tempo, door weer en wind en het liefst zoveel mogelijk kilometers achter elkaar. Deze fiets vult het gat tussen de lichtgewicht racers en de klassieke, degelijke randonneurs. Met zijn lowriders aan de achtervork en de spatborden is het ook een snelle woon-werk-fiets geworden.

Het is mooi om te zien waar een klein bedrijf als Santos groot in kan zijn. Geen enkele andere fabrikant biedt zijn klanten zoveel samenstellingsopties voor al zijn modellen als Santos. Daarnaast neem ik mijn petje af voor de pioniersrol die Santos op zich heeft durven nemen op het gebied van de tandriem-aandrijving. Iets waar een grotere fabrikant als Koga pas het afgelopen jaar mee durfde of kon gaan werken. Fietsen met tandriem en Rohloff-naaf hebben Santos tot een echt onderscheidend merk gemaakt en deze onderhoudsarme fietsen beslaan nu ruim meer dan de helft van de totale Santos-productie. Wie klein is moet slim zijn.

Bekijk de foto’s in onderstaande gallery voor een uitgebreidere indruk van het Santos-bedrijf.

Oud nieuws! Is daar nu echt een nieuw onderzoek voor nodig geweest? Dit is al meer dan 100 jaar bekend! Er bestaan al boeken en zelfs theaterstukken over.

Vrouwen die het stuur lager hadden dan het zadel ervaarden meer druk tijdens het rijden en hadden meer last van een gevoelloze schaamstreek. “Door meer rechtop te zitten tijdens het fietsen verplaatst de druk van het bekken naar de zitbotten”, legt onderzoeker Sarah Partin uit. “Vrouwen die veel fietsen of spinnen kunnen hun stuur beter iets hoger zetten. Het ziet er misschien minder stoer uit en is minder aerodynamisch, maar voorkomt wel klachten.”

Slechts 41 onderzoekspersonen en dan ook nog eens een open deur intrappen! Wat een flutonderzoek… Kom op, ga eens wat nuttigs doen met al dat subsidiegeld! Mijne beste Amerikaanse heren en dames onderzoekers, loop eens wat vaker een fietsenwinkel binnen!

Het verschijnsel van een gevoelloze schaamstreek wordt, platgezegd, in de volksmond bij vrouwen een “dooie doos” genoemd, en bij mannen een “slaapzak”. De oorzaken zijn al lang en breed bekend, zijn bij mannen en vrouwen exact gelijk, en er zijn legio oplossingen voor bedacht. De kunst is alleen om bij iedere bips en de specifieke zithouding van de fietser (m/v) het best passende zadel te vinden.

Naast aerodynamica zijn er meerdere goede redenen om je stuur lager dan het zadel te zetten. Als je teveel rechtop zit, kan je je kracht moeilijker op de pedalen overbrengen. Met een diepere zit trap je lekkerder door en kan je beter klimmen. Een diepere zit heeft logischerwijs gevolgen voor de vorm van het zadel.

Zadelfabrikant Brooks had al ruim 100 jaar geleden diverse zadelmodellen met een drukverlagend gat in het midden. Daar hadden ze echt geen duur wetenschappelijk onderzoek voor nodig.

Het ontwerpen van een goed zadel en het optimaliseren van zithoudingen is al decennia lang een wetenschap op zich en de betere fietsenwinkel weet hier wel raad mee, gebruik makend van speciale meetsytemen en veel gezond verstand. Het kiezen van een anatomisch correct zadel is het uitgangspunt en daarna worden de meeste zadelpijn klachten met een inbussleuteltje opgelost.

Inmiddels hebben alle zadelfabrikanten hun eigen anatomische zadels ontwikkeld. De één weliswaar wat beter dan de ander, maar ze zijn allemaal met dezelfde kennis ontwikkeld. De moeilijkheid ligt in het feit dat niemand dezelfde bips heeft, iedereen net even anders op de fiets zit en iedereen zijn eigen manier van fietsen heeft. Er bestaat dus niet één perfect zadel. Geef je fietsenhandelaar dus zo veel mogelijk input, laat je opmeten om je zithouding te optimaliseren en probeer indien nodig meerdere zadels uit.

In september en oktober vorig jaar fietsten Dennis en Marijcke een tocht van 2200 km door Nevada, Arizona en Utah. Ze hebben er een prachtig filmpje van gemaakt.

Verdere toelichting is overbodig. Zet onderstaande filmpje op full screen, leun lekker achterover en geniet van de mooie beelden!

Cycling USA documentary from Dennis Koomen on Vimeo.